12 ส.ค. 2549

มะลิ มาลัย ใจอาวรณ์



วันนี้วันที่ใครๆ ต้องคิดถึงแม่ นึกถึงตัวเองวิถีชีวิตที่เป็นไปไม่ค่อยได้แสดงความรักกับแม่นัก เพราะหลายๆ อย่างหล่อหลอมให้ตัวเองมีบุคลิกแบบนั้น แต่บอกตัวเองทุกครั้งว่ารู้สึกอบอุ่นเมื่อยามใกล้แม่
เวลาที่หวาดกลัว หวาดหวั่น แค่ได้กลับไปนั่งใกล้ๆ แม่ แค่แม่ถามว่าวันนี้เราอยากกินอะไรบ้าง หัวใจที่มันอ่อนแอก็รู้สึกเข้มแข็ง มีเรี่ยวแรงที่จะกลับมาเผชิญกับอุปสรรคอีกครั้ง บางครั้งที่อ่อนแอมากๆ นึกอยากจะกอดแม่แน่นๆ แต่เพราะไม่เคยทำ ความรู้สึกสุขใจและอบอุ่นนั้นจึงได้เพียงสัมผัสแม่เบาๆ...

แต่วันนี้ความรู้สึกคิดถึงความอบอุ่นของแม่มันช่างทรมานใจ หวนนึกไปถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่ให้มาบอกถึงความรู้สึกรักและห่วงใยเราล้วนๆ วันนี้แม่อยู่แสนไกล..ไกล...ไกลจนเราสัมผัสได้เพียงไออุ่นในใจ

นับแต่นี้ไปคงได้แต่อาลัยในความรักของแม่ รู้ว่าไม่มีใครรักเราได้เท่าแม่รักที่ไม่มีเงื่อนไข รักที่มีแต่ให้ และรักที่ไม่เคยจืดจาง มีความเสียใจที่ยิ่งใหญ่อยู่สิ่งหนึ่ง เสียใจที่เมื่อแม่อยู่เราไม่เคยพูดบอกรักแม่กอดแม่แรงๆ เลยสักครั้งเดียว เห็นมาลัยนึกอยากจะได้มีโอกาสได้มอบให้แม่อีกครั้ง ทุกครั้งวันแม่ได้ให้มาลัยแม่ แต่ท่าทางเราดูจะเก้อๆ เพราะไม่กล้าแสดงความรัก แม้ไม่ได้มีโอกาสให้ ยังได้โทรไปหาให้ได้ยินเสียงแม่บ้าง แต่วันนี้แม้อยากให้แม่อย่างเต็มหัวใจ อยากได้ยินเสียงแม่ให้เป็นพลังใจ แต่ช่างใจหาย แม่จากไปไกลเหลือเกิน ได้แต่เพียงอาวรณ์

1 ความคิดเห็น:

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า...

เป็นคนร้องไห้ยาก แต่น้ำเกือบจะไหลออกมาเหมือนกันค่ะ ตอนนี้แม่ยังอยู่ เป็นคนที่ไม่กอดแม่เหมือนกันและก็กลัวเสมอว่าวันหนึ่งถ้าแม่ไม่อยู่ แล้วจะเสียใจที่สุด พรุ่งนี้จะกลับบ้านพอดี เพราะเป็นวันหยุด คงทำได้แค่พาแม่ไปตลาดนัดซื้อของกินมากินกันเท่านั้นเอง...