26 ก.พ. 2551

สูงสุดสอย...เด็ดมาไว้ใกล้ๆ ใจ




วันก่อนเกิดความรู้สึกอยากชื่นชมโมกหลวงใกล้ๆ ต้นโมกหลวงที่ข้างๆ บ้าน ตอนนี้สูงเหลือเกิน พอดอกบานสะพรั่งทีในกรณีปกติคงต้องแหงนดูจนเมื่อยคอ แต่วิธีชื่นชมของเราคือวิ่งขึ้นไปบนบ้าน และมองออกทางหน้าต่าง หรือยืนชมตรงระเบียงบ้าน ปกติไม่เคยนิยมเด็ดดอกไม้ออกจากต้น เพราะมองยังไงๆ ก็ไม่สวยเหมือนบนต้นจริง แต่วันนั้นอารมณ์ไหนไม่รู้ นึกอยากจะเด็ดโมกหลวงมาปักในแจกันเล็กๆ หรือว่าลึกๆ ลงไปในใจ อาจจะรู้สึกขัดแย้ง อยากเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างที่รู้สึกเหมือนโถมทับอยู่ในใจ หนักอึ้งเหมือนเอาภูเขาทั้งลูกมาตั้งไว้ อยากยกมันออกไปให้ใจมันโล่งๆ เบาหวิว อารมณ์พาไปจึงเด็ดดอกโมกหลวงจากต้นยักษ์ใหญ่มาปักไว้ในแก้วน้ำเล็กๆ จากแก้วเล็กๆ ที่ดูว่างเปล่าไร้ค่า ดูสดชื่นมีชีวิตชีวาและมีความหมายต่อความรู้สึกขึ้นทันควัน แต่นั่นแหละนะทุกสิ่งทุกอย่างทุกเรื่องราวเราอาจจะสมมติเอาได้ อยากให้เป็นแบบนั้นเป็นแบบนี้ ดอกไม้บนต้นสูงใหญ่มาอยู่ในแจกันใบเล็กๆ ได้ แต่เรื่องราวที่เป็นไปในความเป็นจริงเราหนีไม่พ้น โมกหลวงบานสะพรั่งอยู่บนต้นอยู่ได้แสนนานหลายวัน แต่พอเอามาปักในแจกันเพียงไม่ถึงสิบนาทีก็เหี่ยวคอตกคอพับคออ่อนอย่างน่าเสียดายความสวยที่เราเด็ดออกมา นี่แหละหนา ความเป็นจริง บางสิ่งบางอย่างเราไม่สามารถฝืนมันได้เลย สิ่งนั้นจะคงคุณค่าเมื่ออยู่ในที่ที่ควรอยู่

ไม่มีความคิดเห็น: