จากนี้ไป...เธอจะอยู่กับฉันไหม

และแล้ว วันที่กลัววันที่เสียใจมากก็มาถึง ปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก หรือจะเป็นความผิดของฉันเองที่ชักนำให้หมูหยองรู้จักกับโลกภายนอก มันไม่ได้สวยงามและสนุกสนานอย่างที่หมูหยองคิด อาทิตย์ที่ผ่านมาฉันพาหมูหยองออกไปเดินเล่น ชมดอกไม้ริมทาง มันเป็นความสุขสนุกสนาน น่าตื่นตาตื่นใจ สำหรับหมูหยองหมาตัวน้อยที่กำลังเริ่มเข้าสู่วัยหนุ่ม ระหว่างการเดินทางของเราฉันต้องคอยระวังภัยจากหมาในละแวกนั้นตลอดเวลา ตัวหมูหยองเองนั้นก็ซ่าส์มาก เพราะเขาไม่เคยรู้ว่าความโหดร้ายเป็นอย่างไร สิ่งที่เราปฏิบัติต่อเขาในทุกวัน ในทุกเรื่องคือความรัก และเอาใจใส่ เมื่อเขาต้องออกนอกบ้าน เขาก็ไม่ต้องเจ็บตัวเพราะเราคอยระวังภัยตลอดเวลา โลกนี้จะต้องมีสองอย่างเสมอไปหรืออย่างไร เมื่อเรามีความสุข สักพักความทุกข์จะตามมา

หลังจากวันเวลานั้นผ่านไป จากวันเสาร์ถึงวันพฤหัสบดี เย็นวันพฤหัสบดีที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๔๗ วันนี้ฉันกลับค่ำกว่าปกติมาก หลังจากที่ตั้งแต่เลี้ยงหมูหยอง กับย่าหยา (น้องสาวต่างสายเลือดของหมูหยอง) ฉันก็เปลี่ยนแปลงตัวเองหลายๆ อย่างในเรื่องวิถีชีวิตประจำวัน คือกลับบ้านเร็วขึ้น และไม่ไปไหนตอนกลางคืนโดยเด็ดขาด ทะนุถนอมหมูหยอง และที่สำคัญที่สุดคือคอยระวังเสมอเรื่องการที่หมูหยองมีปัญหากับหมาตัวอื่น แต่เย็นวันพฤหัสที่ฉันกลับค่ำนี้ ในระหว่างเดินทางฉันได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนบ้าน แค่เห็นชื่อว่าใครโทรมาฉันก็ใจหายวาบ และแล้วก็เป็นจริงพี่อั๋น และพี่แอนที่อยู่ข้างบ้าน ที่รักและเมตตาหมูหยองมาก และหมูหยองก็รักเขาทั้งสอง โทรมาบอกว่า "หมูหยองหายไปไหน" รู้เพียงแค่นี้น้ำตาฉันก็ไหลไปตลอดทาง ฉันคิดอยู่สองอย่าง หมูหยองแอบปีนรั้วไปเที่ยว และมีคนขโมยไป เพราะในตอนเย็นๆ เขาจะมานั่งตรงประตูรอฉันเสมอ อาจจะมีใครเอามือล้วงเข้ามาอุ้มเขาไป ฉันไม่ได้คิดอะไรที่เลวร้ายไปกว่านี้ เพียงแค่นี้ฉันก็ใจหาย ถ้าเขาถูกขโมยไป เขาจะอยู่อย่างไร เราไม่เคยห่างกันยกเว้นเวลาที่ไปทำงาน แม้แต่เวลากินข้าวฉันต้องนั่งกับเขา เขาถึงจะยอมกิน

กลับถึงบ้านฉันกับเพื่อนบ้านระดมกันหา ในตอนแรกก็สิ้นหวัง คงมีคนอุ้มหมูหยองไปแล้ว และฉันได้พบปมอยู่หนึ่งอย่าง ที่รั้วบ้านตรงบริเวณซี่รั้วที่หมูหยองชอบมาส่องออกหลังบ้านเสมอ มีรอบเล็บขีดข่วนตะกุยตะกาย เหมือนกับพยายามจะปีนขึ้นให้ได้ และมีรอยเลือด ความทุกข์เริ่มถาโถมจิตใจฉันหนักขึ้น ฉันคิดอะไรไม่ออก และหมูหยองไปไหน หรือจะอยู่ที่ป่าหลังบ้าน หาอยู่ตั้งนานสุดท้ายก็ได้พบหมูหยองนอนนิ่งหายใจแผ่วๆ ที่กระถางต้นไม้หลังบ้าน เพราะมืดและกระถางเยอะฉันจึงมองไม่เห็น หมูหยองตัวแข็ง มีแต่สายตาที่ส่งมานั้นเลื่อนลอย ตามตัวเต็มไปด้วยรอยเลือด แห้งกรังติดขน บวกกับดินที่คลุกอยู่ที่พื้น ไม่มีเสียงออกจากลำคอหมูหยอง ฉันใช้ผ้าห่อตัวหมูหยอง ไม่รู้แม้แต่ว่าเขาเจ็บตรงไหน แค่นี้หัวใจฉันก็เริ่มสลาย และเจ็บปวด ฉันไม่อยากสำรวจว่าหมูหยองเป็นอย่างไร หมูหยองแอบปีนบ้านออกไปเดินเองเพียงลำพัง และโดนหมารุมกัดมา ไม่รู้โดนหนักแค่ไหน และตั้งแต่เมื่อไหร่ เลือดจึงแห้งขนาดนี้ ระหว่างทางที่นั่งไป กลิ่นคาวเลือดโชยมา และไหลเหนอะติดแขนฉัน หมูหยองนอนลืมตาโพลงมองหน้าฉันตลอดเวลา ไม่ส่งเสียงใดๆ ฉันรู้สึกเจ็บปวดและสงสารเหลือเกิน

เมื่อไปถึง ฉันยิ่งทรมานใจเมื่อรู้ว่าเขามีแผลเหวอะอยู่หลายแห่ง และในจุดที่สำคัญ ที่หัวกะโหลกมีรู ที่คอมีรูกลวงใหญ่ ที่ข้างท้องเลือดอาบเต็ม หมอเริ่มให้เจ้าหน้าที่โกนขนเพื่อดูบาดแผล โกนจนเห็นหนัง และบาดแผลเหวอะหลายแห่ง เป็นภาพที่บาดตา และเหมือนมีดกรีดที่ใจ ผู้ช่วยหมอเริ่มพูดว่ามีแผลที่ไหนฉันยิ่งทนฟังไม่ได้ หมออธิบายให้ฉันฟังว่าหมูหยองอาการสาหัส และมีจุดไหนที่เรียกว่าอันตราย สุดท้ายฉันต้องกลับมารอที่บ้าน เพราะไม่สามารถทำอะไรไปมากกว่านั้น พอดึกหน่อยฉันโทรกลับไปหาหมออีกครั้ง ผลก็คือว่าจุดที่ว่าอาจจะเป็นอันตรายนั้น เป็นจริง หมูหยองโดนกัดทะลุช่องท้องโดนไตไปหน่อย ส่วนที่คอนั้นเฉียดหลอดลม และกล้ามเนื้อข้างในฉีก ที่ปากด้านข้างขากรรไกรถูกง้างและเหงือกตรงที่ฟันฉีกขาดเพราะโดนกัดทะลุเหงือก และมีแผลอีกที่อื่นเฉพาะที่ฉกรรจ์นั้น ๘ แห่ง ซึ่งแสดงว่าหมูหยองโดนรุมจากหลายตัว หมอเพิ่งออกจากห้องผ่าตัด และหมูหยองถูกวางยาสลบ เพราะหมอต้องผ่าเข้าไปรักษาข้างใน ณ ตอนนั้นหมอก็คิดว่าหมูหยองน่าจะพ้นขีดอันตรายแต่อาจจะยังสาหัสอยู่ หมอบอกว่าหมูหยองน่าจะโดนกัดมาแล้วสัก 5 – 6 ชั่วโมง ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน คืนนั้นฉันนอนด้วยภาพหลอน ฉันนึกถึงภาพที่หมูหยองโดนรุมกัด และที่โหดร้ายกับความรู้สึกของฉันมากที่สุดคือการที่นึกถึงว่าหมูหยองพยายามพาร่างที่ยับเยินและเจ็บปวด กลับมาที่บ้าน การปีนกลับเข้าบ้านในสภาวะที่ร่างกายเป็นอย่างนั้น คงจะทรมานเหลือเกิน รอยขีดข่วนและรอยเลือดที่รั้วบอกได้ถึงความเจ็บปวดทรมาน แม้แต่ในเวลาปกติฉันยังนึกไม่ออกว่าหมูหยองจะปีนกลับเข้ามาได้ไง คิดถึงตอนนี้ฉันเจ็บปวดหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ฉันจินตนาการเห็นแต่ภาพที่หมูหยองพยายามปีนกลับเข้ามาในบ้าน เจ็บปวดและทรมานเพียงใดหนอ และหมูหยองต้องกลับมานอนรออีกหลายชั่วโมงก่อนฉันจะพบ ทำไมถึงโหดร้ายอย่างนี้ ยิ่งคิดยิ่งทารุณจิตใจฉัน หมูหยองอาจจะซนและคะนองตามประสาหมาเริ่มหนุ่ม แต่ก็ไม่น่าลงโทษและให้บทเรียนกับเขาหนักหนาสาหัสขนาดนี้ ฉันเลี้ยงหมูหยองด้วยความทะนุถนอม แม้แต่กลับค่ำก็ไม่กลับ เพราะกลัวเขาจะโดนยุงกัด มีความสุขที่ได้เห็นหมูหยองแข็งแรง และเติบโต แล้วนี่ทำไมสัญชาตญาณสัตว์มันจึงรุนแรงโหดร้าย ไร้ความปราณีเช่นนี้ หมูหยองชอบโลกกว้างธรรมชาติที่ฉันพาไปรู้จัก แต่หมาน้อยตัวนี้ ไม่ได้รู้ว่าธรรมชาติบางอย่างงดงามและทำให้เรามีความสุข แต่ธรรมชาติของบางอย่างนั้นน่ากลัวและโหดร้าย เช้านี้ดอกไม้ที่บ้านหลายดอกบานและงดงามเป็นพิเศษ แต่ใจของฉันเศร้าและปวดร้าวเหลือเกิน แม้แต่ดอกไม้ยังไม่สามารถบานในหัวใจฉันได้ ไม่มีหมูหยองนั่งคอยให้กำลังใจฉันรดน้ำ ย่าหยาก็ซึมไปทั้งเห่าและหอน น้ำตาฉันซึมตลอดเวลา บางทีไหลออกมาไม่รู้ตัว ล่าสุดฉันถามอาการหมูหยองคงพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังไม่สามารถลุก กิน หรือมีปฏิกริยาโต้ตอบได้ ได้แต่ส่งกำลังใจให้หมูหยองเข้มแข็ง เก็บดอกไม้บานเช้านี้ที่บ้าน ที่สวนที่หมูหยองชอบวิ่งเล่น มาฝากหมูหยอง ขอให้หมูหยองเข้มแข็ง ต่อสู้ความเจ็บปวดนี้ให้ผ่านพ้น และให้เราได้ใช้ชีวิตร่วมกันอีกต่อไป ฉันคงเศร้าใจหากไม่ได้เห็นหมูหยอง หมาน้อยร่าเริงวิ่งในสวนอีกต่อไป ความผูกพันที่ฉันมีกับหมูหยองเพื่อนตัวน้อย เป็นเหมือนกำลังใจและน้ำหล่อเลี้ยงในจิตใจให้มีความสุข สุขใจที่ได้รักและรักตอบ เมื่อหมูหยองกลับมาแล้ว สัญญาว่าจะไม่ให้หมูหยองพบเจอกับสิ่งเลวร้ายอีกต่อไป