ขอส่งกำลังใจ...แด่เพื่อนทุกคน

นับแต่วันที่ ๒๖ ธ.๕. มา หลังจากมหันตภัยคลื่นยักษ์ "สึนามิ" โหมกระหน่ำที่ภาคใต้ มีข่าวแพร่ภาพ และการกระจายเสียงอยู่เสมอไม่ขาดสาย แม้ว่าไม่ใช่คนที่ต้องเจอภัยนั้นด้วยตัวเอง ไม่ได้ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ ก็อดจะสะเทือนใจไม่ได้ จนรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่น่าเจ็บปวด แม้ว่าเรามิได้ต้องเผชิญชะตากรรมนั้นเองยังเจ็บปวด และเศร้าใจขนาดนี้ แล้วที่คนอื่นๆ ที่เขาต้องเผชิญทุกข์แสนสาหัสด้วยตัวเองนั้นจะเจ็บปวดขนาดไหน ข่าวที่แพร่ภาพอยู่ตลอดเวลานั้นบางครั้งมันน่าเศร้าและหดหู่เกินกว่าจะทนดู แต่ในมุมหนึ่งมันเป็นความเป็นจริงที่เราจะต้องรับรู้ถึงและได้ตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันวนเวียนนึกถึงแต่ความสูญเสีย ความพลัดพราก ความทุขทรมานที่เขาเหล่านั้นได้รับว่ามันหนักหนาสาหัสขนาดไหน หลายคนสูญเสียคนในครอบครัว หลายสูญเสียคนที่ตัวเองรัก หลายคนยังไม่รู้ชะตากรรมของคนที่ตัวเองห่วงใย หลายคนพลัดพรากจากบ้านเมือง หลายคนสิ้นเนื้อประดาตัว และหลายคนยังไม่รู้ว่าชะตาชีวิตของตัวเองต่อจากนี้ไปจะเป็นอย่างไร ข่าวคราวที่เผยแพร่เพื่อให้ประชาชนรับรู้ในสถานการณ์ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น ล้วนแต่น่าเศร้าสะเทือนใจ จนบางทีหลายๆ คนอาจจะคิดไม่ถึงว่า ชีวิตจะต้องมาเจออะไรที่โหดร้ายขนาดนี้ ฉันอดสะท้อนใจไม่ได้ ต้องหวนกลับมาดูวิถีชีวิตระจำวันของคนเราที่ต้องดำเนินอยู่ มีสัจธรรมอยู่ข้อหนึ่งว่า "มนุษย์เกิดมาเพื่อแก้ปัญหา" จึงมีคำพูดที่ว่า "คนทุกคนล้วนแต่มีปัญหา" ปัญหามากน้อย ก็แตกต่างกันไป แต่ปัญหาสำหรับแต่ละคนยิ่งใหญ่เสมอสำหรับคนนั้น ถึงแม้ไม่มีปัญหาตรงๆ ของตนเองก็จะต้องมีปัญหาของคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ ฉันเคยคิดว่าปัญหาหนักที่สุดในชีวิตของคนเรา คือปัญหาที่ใจของเรา ที่เขาว่าสุขทุกข์อยู่ที่ใจ ถ้าเราทุกข์ใจคือปัญหาหนักที่สุด แต่วันนี้เมื่อฉันได้รู้จักกับเหตุการณ์มหันตภัยที่เกิดขึ้นกับหลายๆ คนครั้งนี้ ทำให้ฉันรู้สึกปลง และความทุกข์ต่างๆ ที่เคยรู้สึกว่ายิ่งใหญ่ มันลดน้อยลงไปถนัดใจ เมื่อเทียบกับคนหลายๆ คนที่เขาต้องเผชิญ ฉันเริ่มคิดได้ว่า ความทุกข์ใจนั้นเป็นแค่เรื่องง่ายนิดเดียวที่จะจัดการมัน เพียงแค่ว่า ใครทำให้เสียใจก็ลืมเขาไป สิ่งที่ทำให้เสียใจก็ลืมมันไป แค่นี้ก็จบ เพราะเมื่อเทียบกับมหันตภัย ที่พี่น้องชาวใต้ และคนอื่นๆ ทั่วสารทิศที่ต้องเผชิญนั้นหนักหนาสาหัสกว่าเราๆ ทั่วไปกันมาก เขาไม่สามารถลืมความเป็นจริงที่ว่า พรุ่งนี้เขาจะอยู่อย่างไรโดยปราศจากคนที่รัก พรุ่งนี้เขาจะดำเนินชีวิตอยู่อย่างไรในเมื่อสิ่งที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตมันพังย่อยยับไปฉับพลัน พรุ่งนี้เขาจะลุกขึ้นได้อย่างไรกับสภาพร่างกายที่เจ็บสาหัสปางตาย พรุ่งนี้เขาจะเดินต่อไปอย่างไรในเมื่อไม่รู้ว่าตอนนี้เขายืนอยู่ที่ใด และหนูน้อยตาดำๆ หลายคน จะเติบโตขึ้นอย่างไร ในเมื่อคนที่คอยรัก และโอบอุ้มให้ความอบอุ่นได้จากเขาไป หลายๆ ชีวิตคงอยู่ด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ ความเป็นจริงที่โหดร้ายในคราวนี้ สอนให้ฉันได้รู้ว่า ไม่มีอะไรที่แน่นอนเสมอไป ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นได้เสมอโดยเราไม่รู้ตัว เราอยู่กับความเจริญทางเทคโนโลยี แต่ท้ายที่สุดแล้วเราไม่สามารถควบคุมธรรมชาติได้ เราอาจมีเงินมากมายตามกำลังและโชควาสนาที่จะมีได้แต่ในเวลาที่เจอมหันตภัยนี้ขอเพียงข้าวสักมื้อเพื่อประทังชีวิตให้อยู่รอดก็มีค่าแล้ว เราอาจจะมีอุปกรณ์เทคโนโลยีสื่อสารก้าวหน้าล้ำสมัย แต่ในเวลานี้ขอเพียงแค่ให้สามารถสื่อสารติดต่อกับใครสักคนได้ให้เราพ้นกับความรู้สึกหวาดกลัวที่ต้องต่อสู้เพียงลำพัง เราอาจจะเคยอยู่อย่างหรูหราสะดวกสบายจะไปที่ใดก็ได้ แต่ในเวลานี้ขอเพียงสักที่ให้นั่งหลบพักพิงหนีพ้นจากภัย มันเป็นเรื่องที่น่าสะเทือนใจเมื่อมันถึงจุดที่ว่าเราต้องคิดว่านาทีเราจะต้องต่อสู้เพื่อให้อยู่รอดต่อไปได้อย่างไร...

ในเวลาแห่งความโหดร้ายนี้ ยังมีสิ่งที่เป็นเหมือนน้ำให้ชะโลมใจอยู่ได้บ้าง ฉันเห็นน้ำใจของชาวไทยมากมายหลั่งไหลไปช่วยเหลือภาคใต้ เป็นพลังของมวลชนที่เห็นใจเพื่อนมวลมนุษย์ ฉันรับรู้รับฟังข่าวคราวคลื่นของมวลชนที่ส่งพลังไปช่วยเหลือที่ภาคใต้ในรูปแบบต่างๆ ด้วยความศรัทธาและตื้นตันใจในน้ำใจไมตรีที่คนเรามีต่อกัน ฉันคิดว่าเป็นเพราะทุกคนได้ตระหนักด้วยกันว่าถ้าเขาต้องเผชิญด้วยตัวเองเขาเองจะทุกข์สาหัสเพียงใด ทุกคนร่วมมือร่วมใจกันอย่างน่าชื่นชม แม้แต่เพื่อนๆ ที่ทำงานฉันก็ส่งกำลังใจไปในรูปแบบต่างๆ เมื่อวานๆ หลายๆ คนไปร่วมบริจาคโลหิต ซึ่งที่รพ.ที่ไปบริจาคก็เต็มไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลไปบริจาคด้วยเช่นกัน เมื่อเช้าที่ทำงานของฉันมีกิจกรรมร่วมทำบุญตักบาตรฟังธรรมในโอกาสขึ้นปีใหม่ตามที่ได้กำหนดไว้แต่เดิม แต่ในบรรยากาศเช่นนี้เราไม่ได้นึกถึงสีสันชีวิตของเราที่จะมีในปีใหม่ต่อไป เราอยู่ในชุดดำที่ส่งใจไปเป็นพลังใจร่วมทุกข์กับพี่น้องผู้ประสบภัย และอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้ที่ล่วงลับไป พระคุณท่านจากวัดปัญญานันทารามได้แสดงธรรมเทศนา ซึ่งได้ให้สติให้นึกถึงทุกๆ คนที่ประสบกับเพทภัยในครั้งนี้ รวมถึงมีข้อคิดให้เราไม่ตั้งตนอยู่ในความประมาท ท้ายที่สุดเมื่อเราถวายปัจจัยทานเพื่อสร้างกุศลบำรุงพุทธศาสนาแก่ทางวัด พระคุณท่านแสดงเจตจำนงค์อย่างแน่วแน่ ที่จะส่งวัตถุและปัจจัยทาน สิ่งของอุปโภคบริโภคทั้งหมดนี้ไปช่วยเหลือพี่น้องทางภาตใต้ด้วยเช่นกัน ทำให้ฉันรู้สึกศรัทธาและตื้นตันอยู่ในใจ ทุกๆ คนที่อยู่รอบๆ ตัวฉัน ก็ล้วนแล้วแต่คิดที่จะช่วยเหลือพี่น้องผู้ประสบภัย เป็นความเมตตา พลังใจ และความรู้สึกดีๆ ที่เพื่อนมนุษย์มีต่อกัน ดังพระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ต้องการให้คนไทยมีความรักและสามัคคีต่อกัน

สำหรับตัวของฉันเองขอส่งกำลังใจ พลังใจ ขอให้ความเลวร้ายทั้งปวงจบอยู่เพียงแค่นี้ อย่าให้ทุกคนต้องประสบเคราะห์กรรมไปมากกว่านี้ ให้ทุกอย่างผ่านพ้นไป และขอให้ทุกคนมีกำลังใจที่เข้มแข็ง ลืมสิ่งเลวร้ายต่างๆ ในวันนี้ได้ เพื่อเดินต่อไปข้างหน้า ขอส่งดอกไม้แทนพลังใจให้ทุกๆ คน

"พุทธรักษา ดอกไม้ของวันพ่อ ขอให้พระบารมีของล้นเกล้าปกป้องคุ้มครองให้มีแต่ความสงบสุขร่มเย็น"

"พุทธชาติ หอมและบริสุทธิ์ แทนพลังบริสุทธิ์ยิ่งใหญ่ของมวลชน"

"พุดแสงอุษา ขอให้แสงสว่างยามเช้าของวันพรุ่งนี้เป็นพลังอันอบอุ่นสำหรับทุกคน ให้ก้าวเดินต่อไป"

"ขอส่งกุหลาบขาว แทนความรักบริสุทธิ์ มาเป็นกำลังใจ "