ไอ้อ้วน

พักนี้สังเกตว่าหลายๆ ต้นใบไม้จะแหว่งไป เหมือนถูกอะไรแทะ ไม่ว่าจะเป็นใบของต้นไข่ดาว ต้นคัดเค้า ยี่โถ พุดแสงอุษา เป็นต้น ความกังวลทำให้กลัวไปว่าถ้าเกิดตัวอะไรที่ว่ามันกินใบหมดต้นจะทำไงดี เห็นทุกวันก็ไม่สบายใจทุกวัน แต่ก็ไม่รู้จะทำไง รู้สึกอึดอัดกับศรัตรูที่มองไม่เห็น จะกำจัดก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร เริ่มหมายหัวไว้ว่าเห็นเมื่อไหร่จะจัดการ แต่ใจก็ปอดๆ ไม่รู้ว่าไอ้ที่เห็นนั้นจะเป็นตัวอะไร...หาอยู่เป็นอาทิตย์ และแล้วก็เจอตัวการเข้าแล้ว เห็นครั้งแรก อึ๋ย! ขนลุก ทำไมมันอ้วนจ้ำม่ำอย่างนั้น กำลังแทะใบยี่โถอย่างเมามัน มิน่าล่ะ ตัวมันใหญ่ขนาดนี้ ใบไม้ของเรามันถึงแหว่งไปเยอะ หน้าตาก็พิลึก หัวหางคล้ายกัน นี่ถ้าใครไม่ไปวงที่ตาสองข้างมันไว้ไม่รู้นะเนี่ยว่าหัวมันอยู่ไหน ดูๆ ไปมันก็น่ารักดีนะ สีสันมันก็สวยดี แต่เอ๊ะ! มันคือศัตรูตัวฉกาจของเรานี่นา ฝากไว้ก่อนเถอะ วันนี้ยังคิดไม่ออกว่าจะจัดการอย่างไร เก็บไปคิดๆ จะเอาให้หมูหยองขย้ำ จะโยนเข้ากองไฟ จะจับใส่ถุงพลาสติกมัดปากถุงแน่นๆ จะขุดหลุมฝังเอาดินกลบ ก็ได้แต่คิดร้าย เอาไงดี คิดผ่านไป ๒ - ๓ วัน ไปดูอีกที หายไปแล้วล่ะ ดูอยู่หลายๆ วันก็ไม่เห็นละ ไม่แน่จริงนี่นา แต่ดีแล้วล่ะ อิอิ เราก็จะได้ไม่เก่งแต่ปากเหมือนกัน เฮ้อ! ทำให้คิดได้นะเนี่ยว่า ในบางครั้ง เราอาจจะเจอกับปัญหาอะไรเข้า ไม่รู้จะจัดการยังไง ปัญหามันก็อาจจะหายไปได้โดยใช้เวลา และก็ไม่ทำให้ต้องเสียอย่างใดอย่างหนึ่งไป นี่ถ้าใจร้อนตอนนั้นรีบกำจัดไอ้อ้วน ป่านนี้เราคงได้ขึ้นชื่อว่าพวกใจโหด และทำลายชีวิตธรรมชาติเป็นแน่แท้ (แต่จริงๆ ไม่ได้ใจเย็นหรอก ไม่กล้าทำต่างหากล่ะ :P)

และนี่พิเศษสุดเจ้าตัวนี้ ร้ายไม่เบาเลือกเสียใบใหญ่ เลือกบอนกระดาดดำ ใบขนาดกระดาษเอสี่ กะว่ากินอิ่มทีเดียวไม่ต้องโยกย้ายไปหลายที นี่เห็นอยู่หลายวัน กินอิ่มก็หลับคาใบ หิวตื่นขึ้นมากินใหม่